Nawet najstarsi mieszkańcy wyspy

Nie pamiętali nikogo

Kto małą drewnianą łodzią

Przepłynąłby cieśninę

„Nie da się” mówili

Lecz Holger o tym nie wiedział

I pływał w tę i z powrotem

Był zbyt niecierpliwy

By czekać na prom

I zbyt dumny

By prosić rybaków o pomoc

Za każdym razem

Gdy chciał się udać do miasta

Gdzie była biblioteka

Holger miał jasne włosy

Niebieskie oczy i

Ciało silnego mężczyzny

Choć miał dopiero

Siedemnaście lat

‚

Tego dnia znowu popłynął

Znów do biblioteki

Przez dwie godziny

Nie wypuszczał wioseł z dłoni

A kiedy w samo południe

Stanął na pomoście

Omiótł go spojrzeniem

I wziął w posiadanie

Jak zwykle brał wszystko

W zasięgu swego wzroku

Czyli morze

Niebo

Ziemię

Choć miał dopiero siedemnaście lat

A może właśnie dlatego

‚

Uwiązał łódkę i ruszył

Płosząc mewy

Budząc drzemiących rybaków

Rozpalając myśli ich żon

A wszystko to w takim właśnie

Lub może w innym

Porządku

W każdym razie

Kiedy Holger szedł pomostem

Nie dało się tego nie widzieć

Nie dało się o tym nie myśleć

A niektórym

Ciężko to będzie zapomnieć

,

Wśród tych ostatnich był zapewne

Znany Poeta

Który stał u wejścia na pomost

I udawał, że łowi ryby

Zagadywał wędkarzy

I zaczepiał chłopców

Na rowerze wodnym

Kiedy ujrzał Holgera

Zaniemówił

Ogłuchł

I zmienił się w słup soli

Dudnienie kroków chłopaka

I bicie serca Poety

To było przez chwilę jedno

I to samo dudnienie

‚

Wieczorem w bibliotece

Znany Poeta

Czytał wiersze

A Holger chłonął każde słowo

Choć znał je wszystkie

Trzy tomiki

Po 160 wierszy każdy

Razem 480

I tego wieczoru właśnie

Miał poznać ten 481

Który Znany Poeta

Napisał w południe

Na przystani

A brzmiał on

Mniej więcej tak :

„Według Platona mój skarbie

Ciało to więzienie duszy

To miejsce w którym dusza

Utknęła

I pokutuje

Lecz kiedy patrzę na Ciebie

To myślę

Że Twoja dusza akurat

Trafiła do raju”

Ten i ów

Bił brawo

Kilku drzemało

Znany Poeta podpisał wiersz

Zamaszyście

Po czym podszedł

I podarował go

Holgerowi

Ten i ów zarechotał

Kilku nadal drzemało

A chłopak spłonął czerwienią

Bardziej z wściekłości niż wstydu

Wiedział

Co poeta miał na myśli

Bo miał już siedemnaście lat

Wszystkie te wiersze o miłości

Łącznie z tym 481

Zabrzmiały teraz zupełnie inaczej

Rzegotały złowieszczo

Popękanymi strunami

Bo jakkolwiek były o miłości

To jednak o innej

Niż się wydawało

Przynajmniej jemu

„A więc to tak”

Pomyślał Holger

„Tak to wygląda

Tak wyglądają poeci

I tak wygląda poezja

Zamiast zachwycać

Zawstydza

Zamiast ratować

Ośmiesza”

Zmieszany uciekł

Bo choć

Nie bał się żadnego żywiołu

To jednak

Niektórymi się brzydził

‚

Powrócił na swoją wyspę

Nie zajrzał już do biblioteki

Został rybakiem

I nie napisał już nigdy

Żadnego wiersza

Żaden już nie uleciał

Choć trzepotały skrzydłami

Wszystkim ukręcił łebki

Stłumił wszystkie w sobie

Choć długo jeszcze

Walczyły

Nie pozwolił by się wyrwały

Zdusił

Potopił

Pochował

A szkoda

Bo to były

Cholernie dobre wiersze

Kto wie

Czy nie najlepsze.

…

Może kiedyś się odważę

I zaproszę Cię na spacer

Przejdziemy się powoli

Albo pobiegamy

I będzie naprawdę bosko

Po lesie Cię

Przegonię

‚

 

Huśtawkę zamontuję

W brzoskwiniowym sadzie

Na najmocniejszym drzewie

Na najgrubszym konarze

I będzie naprawdę bosko

Zamaszyście Cię

Wyhuśtam

‚

 

Lub wyprowadzę wóz z garażu

Na gorący asfalt wytoczę

Kabriolet czerwony

Benzyną pachnący i skórą

I będzie naprawdę bosko

Po mieście Cię

Przewiozę

‚

 

A może nawet łódkę kupię

Z pękatymi żaglami

I z radiem w kabinie

Ze wszystkim co trzeba

I będzie naprawdę bosko

Gdy Cię nią

Przepłynę

‚

 

Kiedy tak patrzę i widzę

Ten uśmiech co kwitnie

Na Twoich ustach

Powiem Ci jeszcze tylko

Że chciałbym mieć

Samolot

‚

 

 

…

Ten stary Grek

Był tylko elektrykiem

Lecz przemawiał jak Sokrates

Pouczający przechodniów

Na ulicach Aten

I wyglądał jak Platon

Ten z fresku Rafaela

W porze śniadania siadał na swojej

Skrzynce z narzędziami

Nożem do tapet kroił

Pomidory

W grube plastry

Grube na centymetr

I układał je pieczołowicie

Na kromkach

Naszego powszedniego

Chleba

Razowego

„Żaden mężczyzna z mojej rodziny…”

Mówił

„Nigdy

Nie miał problemów z prostatą

A wszyscy

Z wyjątkiem tych

Co zginęli na wojnie

Żyli po sto lat”

Słów starego Greka

Słuchałem z uwagą

Pewnie większą niż inni

Bo w mojej rodzinie

Problemy z prostatą

Miało wielu

Niewykluczone że nawet ci

Którzy zginęli na wojnie

„A cała tajemnica”

Mówił dalej

„To częste wytryski

I dużo Ντομάτες

Akcja ejakulacja

I pomidory

Jedno i drugie

Regularnie

I w każdej możliwej postaci”

Chłopaki rechotali

Ale on mówił serio

Powtarzał

„Masturbujcie się

I jedzcie pomidory

Tu chodzi o zdrowie

Panowie

A ze zdrowiem żartów nie ma … ”

Minęły lata

Stary elektryk już chyba nie żyje

Ale na pewno

Nie zabił go rak prostaty

A ja od tamtej pory

Za każdym razem kiedy w nocy

Znowu

Musze wstać

By się

Znowu

Odlać

Myślę o starym Greku

I o tym co mówił

I wciąż wyrzucam sobie

Że jem

Zbyt mało

Pomidorów.

 

.

 

* (gr – pomidory ; czyt : tomates )

 

 

 

Była dziewczyną Kebernika

już od czterech lat

Kochała się z nim nieśmiało

cichutko jak myszka

po ciemku

Radio musiało być wyłączone

a wszystkie szklanki w kuchni pomyte

„I jeszcze zobacz czy pozamykałeś drzwi” – mówiła

więc boso

owinięty prześcieradłem

szedł do przedpokoju i sprawdzał łańcuchy

i wiedział

że o żadnym szaleństwie nie może być mowy

I raczej nie było

Szalenie ceniła jego intelekt

i była szalenie oczytana

i to mu wystarczało

…

 

A Musso

(tak go nazywali

bo taki miał samochód)

więc ten Musso

był piękny jak diabeł

zwłaszcza kiedy się uśmiechał

a kiedy płynął

jezioro wydawało się być zaszczycone

Podobał się kobietom

szalenie

Podobał się nawet mężczyznom

Nawet Kebernikowi

co go bardzo frustrowało

(Kebernika znaczy)

tym bardziej że Musso

przeczytał w życiu trzy książki

ale bez z żadnej ściemy

znał się na wszystkim

ludzie garnęli się by z nim rozmawiać

o piciu

o życiu

ö sporcie

Zwłaszcza o sporcie

…

 

 

„ A mnie sport nie pociąga wcale ”

mówiła dziewczyna Kebernika

zaczepnie

wachlując się tekturową tacką

i popijając zimne piwo

„ A próbowałaś ? ”- zapytał Musso

Wzruszyła ramionami

więc wstał i podał jej mocarne ramię

„Chodź, pokażę ci tenisa” – powiedział

I ona poszła za nim

nie do końca pewna

co chce jej pokazać

a w środku lasu

dziwna rzecz

był kort

I całe towarzystwo się tam przeniosło

zabierając ze sobą nawet grill

i było bardzo wesoło

…

 

 

Dziewczyna nie trafiała w piłki

Śmiała się perliście

oczy miała dziwne

maślane

i rumiane policzki

Pewnie od tego upału

Właściwie nie wiadomo kto zaproponował

tę modyfikację

Teraz był to tenis rozbierany

i wszyscy na to przystali

choć tamtych dwoje nie schodziło z kortu

A ona śmiała się jeszcze głośniej

kiedy w pełnym słońcu

jej bluzka pofrunęła

i zawisła na siatce

Piersi miała jędrne

sutki bezwstydnie nabrzmiałe

pewnie od tego upału

Jeszcze trochę grali

w radosnym zapamiętaniu

tak ożywczo promienni

i tak beztroscy

jak Adam i Ewa w Raju

A potem Musso podbiegł

i podał jej bluzkę

lekko

naturalnie

z nieludzkim wdziękiem

Ale on wszystko tak robił

Jakby tańczył

I oddali rakiety następnej parze

…

 

Jakiś czas potem odjechał

swoim „Ssang Yongiem Musso”

Musiał wracać do miasta

a oni zostali

i dziewczyna Kebernika długo jeszcze

miała

szkliste spojrzenie

i rumiane policzki

Pewnie od tego upału

A pod wieczór

Kebernik

przyniósł jej kocyk

i znalazł dobre miejsce przy ognisku

Też niewiele mówił

zadumany

zdziwiony

bo na dobrą sprawę

tego dnia

po raz pierwszy

zobaczył

jej piersi w pełnym świetle

I to było coś.

 

…

 

 

Tam gdzie jesteś trybuny są pełne

zieleń trawy jest nieskończona

a Sędzia Sprawiedliwy

będzie Ci teraz Ojcem

weźmie Cię za rękę i wskaże drogę do szatni

Drogą Mleczną pójdziecie

i nie będziesz się już bał

to będzie długi sen

a kiedy się przebudzisz

znów będziemy razem.

Opuszczam Ojczyznę
A oni stoją w ciemności
i patrzą jak się zbliżam
i wzrokiem mierzą mój wóz
A twarze mają okrutne
Bezlitosne
I ona

i on

jakby z jednej odlane formy
Z takimi nie ma żadnej dyskusji
Podjęcie nieśmiałej próby
to dla nich obelga
Mundury na nich nie leżą
nieforemne i pozbawione znaczenia
Majestat orła w koronie
na nich
to jakby kpina
A twarze mają okrutne
Bezlitosne
I ona

i on

Lecz nagle
w ślipiach
pomieszanie i strach
I zwątpienie
Bo z samochodu
z tablic

z tych okularów

i z klarownego oblicza

wyglądam im raczej

na Szweda
albo na Duńczyka
i trzeba będzie użyć języków
obcych
obcych niesłychanie
i tu panie bida
I tu bida panie
Nie da się

zgnębić człowieka

Więc niech lepiej jedzie
Więc jadę
W lusterku widzę jak zatrzymują
tego za mną
Bo to swój chłop
I jak do niego z wolna podchodzą
A twarze mają okrutne
Bezlitosne
I ona

i on

.

 

 

 

 A gdyby pojawił się wirus

i przetrzebił ludzkość

zostawiając przy życiu tylko 10%

zabijając bezlitośnie pozostałe 90%

dobrych

złych

wszystkich jak leci ?

Wszystkich z wyjątkiem nas i naszych najbliższych

O przyjaciół mniejsza

Przyjaciół znajdziemy sobie nowych

o ile będą nam potrzebni

Więc gdyby pojawił się ten wirus

to pomijając konieczność

pogrzebania

sześciu i pół miliarda trupów

świat może byłby

do przyjęcia

Siedzę w samochodzie

w centrum miasta

Patrzę na przepływające rzesze

Dobrych

 Złych

Wszystkich jak leci

W ręku ściskam fiolkę

z wirusem

Otworzyć

Nie otworzyć

Otworzyć

Otwieram

Leć

Na zdrowie.

.