_
_
W ciepły
sierpniowy wieczór
wychodzę z domu
z kotem
i psem
w świetle ulicznej latarni
zrywam
dziko rosnące jeżyny
22 stopnie Celsjusza
lekka bryza od lądu
w stronę morza
cisza …
i nagle
trudno mi uwierzyć
że jest coś takiego
jak zima
starość
i śmierć
to muszą być jakieś
cholerne
bzdety
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
To się zdarzyło jakieś
ćwierć wieku temu
przyjąłem Twoje zaproszenie
a plan był taki :
nocny rajd po Piotrkowskiej
a w każdym pubie
jedno piwo
ale w każdym z tych pubów
(a było ich 30)
czyhała przynajmniej jedna
wypasiona laska
która zaraz przy wejściu
wołała Twoje imię
rzucała Ci się na szyję
gotowa postawić Ci drinka
kupić papierosy
zostać Twoją żoną
tymczasem ja
zbity z tropu
niemal uwierzyłem
że droga
którą sam obrałem
nie jest właściwa …
***
Pamiętam
jak mi wyjaśniłeś
istotę egzystencji
i życzliwie wskazałeś
jedyny słuszny kurs –
gromka pieśń
gitara
i beztroski śmiech …
w którymś kolejnym pubie
na Piotrkowskiej
witany oklaskami
promieniałeś
tymczasem ja
zmieszany
zawstydzony
zamknąłem się w kiblu
by zadzwonić do domu
i sprawdzić
czy dziecko już śpi …
***
Dziś mi doniesiono
że masz się coraz gorzej
i nie masz nawet psa
pieśń w końcu wybrzmiała
i jakoś niespecjalnie
niesie się echem …
wiem
obaj marniejemy
w dogasającym blasku
nienapisanych nigdy
powieści
i nienagranych płyt
obu nam dodano
goryczki do piwa
i jest to historia
stara jak świat
lecz gdy teraz patrzę
na to popielisko
Twoje
potem moje
to widzę
że jednak wybrałem
najwłaściwszą
z możliwych
dróg
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: J. Daszyński
_
_
No i wyjechała
na dwa tygodnie
zostalem sam
i mogę teraz robić
co chcę
mogę godzinami
czytać książki w kiblu
pić kawę prosto z dzbanka
trzymać nogi na biurku
i wymyślać głupoty
mogę lać ciepłą wodę
hektolitrami
rzucać mokre ręczniki
pleśni na pożarcie
mogę codziennie zamawiać
pizzę
i do późnej nocy
pić piwo na tarasie
i oglądać filmiki
o samochodach
żaglówkach
broni palnej …
mogę teraz robić
co zechcę
i nie będę za to
piętnowany
nikt mi nie zwróci
uwagi
nikt mi nie powie
słowa
nikt …
jednak jaki
takie życie
ma sens ?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ilustr: Yuval Robichek (yuvalrob.com)
_
_
Świat nadal jest piękny
życie jest dobre
zachwycąjace
harmonijne
i bez wątpienia warto
żyć
słońce wciąż napędza
kołowrót natury
odwieczne kontinuum
Absolutu
jest niezmiennie zborne
logiczne
utkane z samych cudów
rozpięte w kosmosie
jak połyskująca
kryształkami rosy
misterna
pajęcza sieć
tylko …
ten niepozorny grób
w ogrodzie za domem
jest jak wypłowiałe
ptasie pióro
albo zeszłoroczny
suchy liść
niechciany
niepotrzebny smutek
boleśnie wirujący
w połyskliwej harmonii
owej misternej
struktury …
i boję się
że tak już będzie
zawsze
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Jula
_
_
Pewnie nigdy nie miałeś
gorszego wroga niż ja
lecz z tego co wiem
to chyba tylko ja
naprawdę rozumiem
jak się teraz
czujesz …
*
wczoraj na autostradzie widziałem
potrąconego gołębia
przycupnął na rozgrzanym
asfalcie
lekko rozchylił skrzydła
i z przedziwnym spokojem
niemal obojętnie
obserwował pędzące
samochody
chociaż jasne było
że któryś z nich
za chwilę go zabije …
nie mogłem mu pomóc
*
dziś mi doniesiono
że całymi dniami
stoisz nieruchomo
przy oknie
w kuchni
czekając na listonosza
czekając na zmierzch
czekając na śmierć
*
nie miałeś chyba nigdy
gorszego wroga niż ja
lecz minęły lata
i z tego co widzę
to tylko ja
wiem
co teraz czujesz …
i nie mogę Ci
pomóc
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Dmitry Markov
_
_
Ten taras na tyłach domu
od północnej strony
odwiedzam rzadko
i nie wiedziałem
że moja ulubiona
śliwa
tak obrodziła
co za widok
natura sypnęła
obfitością
drzewo się ugina
pod mirabelkowym cudem
jak nigdy wcześniej
bo nigdy wcześniej
aż tak …
niebo darzy
to jak wygrana
na loterii
ale …
na pewno są kwaśne
albo z robakami – pomyślałem
pewien że wszelka moja
radość
lub zadowolonie
z obrotu spraw
będą natychmiast
ukarane
przez przewrotny los
w niejasnym poczuciu winy
sam wymyślam haczyki
przekonany
że mnie się przecież
nie należy
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
Padało od wielu dni
stałem w otwartym oknie
i widziałem
jak wody potopu
runęły na ziemię
otwarły się upusty
niebieskich tam
i trysnęły z hukiem
nieskończone źródła
Wielkiej Otchłani
pomyślałem
że jeśli to potrwa
jakiś czas
to będziemy mieli
wodny armagedon
i wszyscy na tej ziemi
co do jednego
zostaniemy ostatecznie
raz na zawsze
doszczętnie
zgładzeni …
niestety
pod wieczor
zaczęło się
przejaśniać.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Wayne McGregor, fragment performance “Random Dance in the Rain Room”
Londyn, Barbican Centre/18 list.2012/
_
_
XXII
Ludzie
którzy dożyją roku
2100
już się urodzili
kolejni
rodzą się każdego
dnia
a ja piszę
coraz wolniej
coraz marniej
bez entuzjazmu
bo już wiem
że i tak nie napiszę
niczego
co by im mogło
pomóc
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ilustr: Evgeny Zubkov / z projektu “Russia 2077”
_
_
A gdyby tak spokojna
cicha śmierć
z przyczyn jak to mówią
naturalnych ?
ot …
nagły zawrót głowy
nieme pytanie
co się dzie … ?
niewinny zjazd
z łagodnej górki
w białą mgłę
i sen
wreszcie spokojny
sen ?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: Jacek Malczewski / Śmierć (1902)
_
_
Okazało się
że dziecko ma alergię
więc nie było rady
Enzo musiał się pozbyć
swojego psa
szukał rodziny zastępczej
tygodniami
w końcu jedną znalazł
gdzieś na północy
600 km stąd
dobrzy ludzie
z całą pewnością dobrzy
ludzie …
Enzo zawiózł tam psa
wczoraj wrócił
i nie był rozmowny
zaś ja
nie pytałem o nic
a dziś byliśmy w markecie
i Enzo nagle uznał
że musi kupić wiatraczek
i były tam dziesiątki
wiatraków
z dziećmi na pudełkach
ze zdjęciami domów
ogrodów
wodospadów
ośnieżonych gór …
lecz on wybrał ten
z psem
stałem obok
cierpliwie
czekalem
i z góry wiedziałem
że wybierze
właśnie ten
choć przecież Enzo
nie ma już
psa
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
wesslingharald.blog 