_
_
Wieczorami
ulice mojego miasteczka
są jasno oświetlone
wygląda to jak wielka
filmowa dekoracja
jakby wszyscy poszli
do domu
i ktoś zapomniał
pogasić światła
wieczorami
na ulicach mojego
miasteczka
nie sposób spotkać
człowieka
to dlatego tu
zamieszkałem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł
_
_
A kiedy umarła
posadziłem jabłoń
na jej grobie
nazwałem to drzewko
jej imieniem
Anne – Marie
niech ono tam żyje
niech kwitnie
i niech rodzi
będzie to antyteza
śmierci
i rozpaczy
jedyna odtrutka
jaka mi została
zapewne wątpliwe
remedium
zbyt skąpa dawka
tlenu
na ten duszący
żal …
lecz nie znajduję nic
innego
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
_
Łapię krótkie chwile
jak motyle
chwytam je nieustannie
zachłannie
aparatem
myślą
wierszem
zatapiam je w bursztynie
dozgonnej pamięci
jakbym liczył na to
że za milion lat
wezmę je wszystkie
pod światło
i rozpoznam …
zbieram krótkie
chwile
jak motyle
nieświadom
że sam jestem jedną
z nich.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: złapana dziś krótka chwila.
_
_
A o świcie widzę
jak idzie do łazienki
i jak wschodzące słońce
przez uchylone żaluzje
rzuca się by smagać
i łaskotać
Jej wdzięki
jak psotnie próbuje
na łukach Jej nagich
pleców
grać
niczym na złotej
celtyckiej harfie …
i myślę wtedy :
“ale że kobieta
taka jak Ona
z facetem
takim jak ja
i to od wielu
lat ?”
jestem tak szalenie
nieuprawniony
a Ona tak bardzo
niezasłużona …
czuję się jak bezdomny
łajza i straceniec
z niewiadomego powodu
podjęty po królewsku
na bankiecie w hotelu
Sheraton
czuję się
jakbym coś ukradł
nie ruszam się
nie oddycham
milczę
a serce me obleka
lukier niemej
wdzięczności
zamykam oczy
“dobry Boże – myślę
nie wiem co się dzieje
ale dzięki …
i niech to
trwa”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Olga Dyżakowska
_
_
Pamiętam
jak w nieogrzewanym holu
dworca Łódź Fabryczna
zziębnięty
prawie siny
bo Twój pociąg przyjeżdżał do miasta
półtorej godziny później
niż mój
a ja chciałem
niby przypadkiem
spotkać Cię na pętli
tramwaju 45
tylko po to
by spędzić z Tobą kolejne
25 minut
i tak co tydzień
niby przypadkiem
wpadaliśmy na siebie
w drodze do akademika
i byłem przekonany
że nie wiesz
jaka ze mnie niemota
a Ty wiedziałaś
od pierwszego wejrzenia …
a potem czekałem
aż wrócisz z wakacji
rozpuścisz włosy
przyjedziesz do mnie
powiesz rodzicom
powiesz “tak”
wyjdziesz z łazienki
zrobisz zakupy
urodzisz dzieci
przeczytasz mój wiersz
czekałem
aż się uśmiechniesz
dopijesz kawę
otworzysz prezenty
posadzisz peonie
zaparzysz rumianek
ufarbujesz siwiejące
włosy …
i zawsze
ilekroć na Ciebie
czekałem
warto
było.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Olga Dyżakowska
_
_
Murzynek Bambo
w Afryce już nie mieszka
teraz jest afroszwedem
został wpuszczony do raju
ale tylko tak … trochę
mama mówi
że aby coś osiągnąć
będzie musiał być lepszy
z matematyki
nie tylko od Viggo i Niclasa
będzie musiał być lepszy
od nauczyciela
to może wtedy …
taka prawda
murzynek Bambo
już rozumie
że nawet tysiąc kąpieli
go nie wybieli
wczoraj pytał tatę
czy jeszcze gdzieś jest
ten ponton
którym wtedy
płynęli
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Raylivez (NY)
_
_
To było dokładnie
20 lat temu
zostawiłem cię
pierwszy raz
to był trudny dzień
dla nas obu
trochę płakałeś
a ja
jak zwykle byłem
stanowczy
taki powinien być
ojciec
nie ?
wracałem do domu
ze ściśniętym gardłem
i koszmarnym poczuciem
że wydałem cię światu
na pożarcie
że ciebie tam właśnie
sięgają macki przypadku
ciemności
okrutnego losu
a ja
nie mogę cię mieć
na oku
nie mogę cię strzec
stanąłem w progu
dziwnie pustego
i cichego mieszkania
przerażony …
udręczony …
wyrodny …
czekałem
aż to paskudne uczucie
minie
odpuści …
i czekam tak
do dziś
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: Stan
_
_
Nie mam pojęcia czy są
jakieś inne światy
tęczowe mosty
jedno co jest pewne
to ten nieznośny ból
w piersi
i brak tchu
i trochę jakby wstyd
że dorosły chłop
a płacze …
jednak wiem
że ten krótki błysk
na serpentynie czasu
był nasz
należał do nas
pięknieśmy go razem
celebrowali
teraz będzie się skrzył
w moim sercu
niczym kryształ
na wieki.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
pamięci rodzeństwa, Anne-Marie i Aresa (2017-2024) 
_
_
Te dwie fotografie
dzieli ponad
pół wieku
na obu jest telewizor
i telefon
lecz wszystko jest takie
inne
i na tej drugiej
nie ma już małego
śmiesznego ofermy
w rogowych okularach
to znaczy on jest
gdzieś we mnie
czasem się zjawia
leżymy sobie wówczas
w trawie
i marzymy
ale to rzadko
i tylko wtedy
kiedy nikt nie widzi …
mam takie dwa zdjęcia
które dzieli
ponad 50 lat
wszystko jest na nich
inne
choć … kocyk
ten sam
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
wesslingharald.blog 