_
_
Tej partii szachów
nie wygrał jeszcze nikt
moje wieże runęły
ostatni goniec
goni
ostatkiem sił
ale ja już wiem
że jedyna droga
to grać pięknie
odważnie
po swojemu
walczyć jak najdłużej
a kiedy nastąpi
nieunikniony szach
i mat
przewrócić króla
i wyłączyć zegar
spokojnie
bez scen
z uśmiechem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: kadr z filmu “Siódma pieczęć”
_
_
Zaproszono nas na fest
do znanej
libańskiej restauracji
w centrum miasta
z wielkim
zielonym talerzem w dłoni
wędrowałem wzdłuż
bufetów
pilnie śledząc poczynania
stałych bywalców
spróbowałem
tabbouleh
labneh z zatarem
mhamara
sambosek
shanklish
muhalebbi
kefta halabiya
warak enab
a na deser
esh el saraya
i osmalieh …
byli tam wyłącznie
strasznie mili ludzie
przyjaźni
i życzliwi
ale nic co jadłem
mi nie smakowało
ornamentowy wystrój
przyprawiał o zawrót
głowy
a muzyka była
okropna
męcząca …
tylko kawa
była dobra
(kawa była szwedzka)
i teraz
będę rzecz jasna
każdemu polecał
libańskie restauracje
bo jak wyznam prawdę
stracę markę światowca
zrobię z siebie
prostaka
a gdybym
nie daj Boże
powiedział
że nie lubię jak kelner
klepie mnie po plecach
to wyjdę na rasistę
i wtedy już w ogóle
nikt
nigdy
nigdzie
mnie nie zaprosi
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
rys: Arab Men Eating At Home w. VIII albo IX / Mary Evans Picture Library/
_
_
Okna mojego domu
są niczym szklane wizjery
batyskafu
dryfującego w głębi
mrocznego oceanu
cokolwiek się za nimi
dzieje
ja wolę pozostać
tutaj
po wewnętrznej stronie
tu mogę żyć bez maski
nie muszę walczyć
o światło
i tlen
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Jula
_
_
Byłeś zbyt hardy
by dotrzymać słowa
danego kobiecie
by zapomnieć o whisky
na jakiś czas
i wychować córkę tak
aby nie bała się mężczyzn
i byłeś zbyt hardy
by przygarnąć szczeniaka
uszanować ojca
podać rękę bratu
nie całowałeś matki
a nawet jeśli już
to tak żeby ludzie
nie widzieli
bo byłeś hardy
i nadal jesteś
lecz teraz
gdy twoje tatuaże
zwiędły
i wyparował czar
łatwiej ci przychodzi
upominać się
(bo przecież nie prosić)
o kromkę zrozumienia
i szklankę współczucia
świat jest pełen twardzieli
pełno was
w przytułkach
więzieniach
i na cmentarzach
tymczasem reszta świata
należy do nas
kujonów
i mięczaków
to my
bierzemy z niego
co chcemy …
spieprzaj
dziadu
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: Carl Sundt – Hansen /En forherdet synder – Zatwardziały grzesznik/ (c 1867-1907)
_
_
Pamiętasz ten wieczór?
oboje zalegliśmy
każde w swoim fotelu
jakbyśmy zamierzali
zatonąć w ich miękkości
na następne sto lat
żaluzje przysłonięte
kilka świeczek
muzyka jaką lubisz
no i kawa
zapach kawy
niby wszystko jak trzeba
byśmy wreszcie mogli
jak to mamy w zwyczaju
odsapnąć
porozmawiać
niespiesznie omówić
kondycję wszechświata
obgadać znajomych
popuszyć się trochę …
no więc kawa
coś do kawy …
lecz się okazało
że nie ma herbatników
że w puszce na słodycze
okruchy
zgrzyt
spojrzeliśmy po sobie
trochę bezradnie
trochę głupio
(bo bezradność
z natury jest głupia)
“ja się stąd
nie ruszę” – powiedziałaś
“kręci mi się w głowie
i jestem zbyt słaba
żeby teraz jeszcze
wleźć na stołek
i szperać po półkach
gdzieś pod samym sufitem
spiżarni”
“i ja się nie dźwignę ”- odrzekłem
“dziś tak mnie łupią gnaty
że bez czyjejś pomocy
nie uniosę ręki
wyżej nosa
nie chce mi się
nie dam rady
nawet nie będę
próbował”
“ech “ – westchnęłaś
“nim dzieci wyszły z domu
było jakoś
poręcznej”
“taaa” – przyznałem
“hmm…”
owego wieczoru
ku własnemu zdumieniu
byliśmy zmuszeni
czegos tam sobie
odmowić
bo w końcu
nieunikniona napaść
człowieczej niemocy
kazała nam przyjąć
do wiadomości
że czasem
to i owo
trzeba już będzie
odpuścić
taka jest kolej
rzeczy
pamiętam ten wieczór
albowiem
był to nasz pierwszy
raz …
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: Edward Hopper /Hotel By A Railroad/.
_
_
Ja wiem
że kiedy pytasz
czy możesz z koleżanką
pojechać na milkszejka
robisz to tylko po to
bym był spokojny
nie ma już bowiem prawa
zgodnie z którym
mógłbym Ci tego zabronić
dziwne
a jeszcze niedawno
byłaś dzieckiem
gotowałaś obiady
w długie zimowe wieczory
pomagałaś mamie
odrabiać lekcje …
kiedy pytasz
czy możesz z koleżanką
pojechać na milkszejka
udaję że się waham
tylko po to
by nie wypaść z roli
lecz oboje wiemy
że Twoja dojrzałość
przyszła na długo
przed pełnoletnością
i że oboje możemy
jej zaufać
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł. /wieczorne lekcje/
_
_
– Eryk znów nie zaliczył logiki – powiedział
– dlaczego mu nie pomożesz? – spytałem
– nie prosił mnie o to – odrzekł
– dla ciebie matematyka to pestka
– ja się po prostu więcej uczę
– jeszcze wczoraj był twoim
dobrym kumplem
– i nadal nim jest
ale jutro
stanie przede mną w kolejce
po pracę
– synu – powiadam – w jakim wy świecie żyjecie?
wzruszył ramionami
– wyście go dla nas
zbudowali
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: Caravaggio “Wieczerza w Emmaus” (fragment obrazu)
_
_
Pies warczy i szczeka we śnie
drze pazurami posłanie
biegnie
pewnie znów wdał się w jakąś
rozróbę
z kimś sie zawarł
coś go goni
niefajna sytuacja
dla psa
bo on z pewnością nie wie
że sen
to sen
on tu naprawdę walczy
o życie
odkładam książkę
i przez chwilę patrzę
na chybotliwy stolik
i lampkę nocną
przewróci się ?
czy nie przewróci ?
szklany abażur dzwoni
światło żarówki rozedrgane
świat zadrżał w posadach
i rezonuje
helloł – mówię do psa
bo pójdziesz spać na werandę
jak tak tu będziesz
galopować…
i nagle
koniec wojny
pokój
ziewnięcie
mlaśnięcie ozorem
a potem
równy
spokojny oddech
przez resztę nocy
to zrobił mój głos
łagodny i cichy
z drugiego końca pokoju
tak dobrze mu znany
po prostu
głos
parę słów bez znaczenia
wystarczyło
by załatwić sprawę
mój Boże – pomyślałem
a gdyby tak
i mnie
człowiekowi
prócz chleba powszedniego
i odpuszczenia win
było dane usłyszeć
czasem
taki głos
gdzieś z głębi kosmosu
dobry
krzepiący
głos
co by niósł ukojenie
w jednym z wielu momentów
zwątpienia i trwogi ?
parę słów …
jedno słowo …
słówko chociaż …
nawet szeptem …
…
cisza
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Dmitrij Markov
_
_
Muszę Ci coś wyznać
ale piszę w gorączce
więc jakby co
wszystkiego się wyprę …
otóż
to było przed laty
przygarnęłaś mnie wtedy
pod swój dach
i przez pewien czas
mogłem mieszkać z Wami
i doprawdy dzielnie
znosiliście moje
fanaberie …
mniejsza o to
w każdym razie
zrobiłaś sobie wówczas
na drutach
taki fajny komplecik
szafirowy szalik
szafirową czapkę
i szafirowy golf
no i ten golf Ci
zginął
pamiętam
że długo go wtedy
szukałaś
a on tymczasem
jakimś dziwnym trafem
zaplątał się pośród
moich rzeczy
miałem ciężką anginę
i którejś
naprawdę krytycznej
nocy
włożyłem go na moją
gorejącą szyję
i dopiero wówczas
usnąłem
i tylko dzięki temu
nie umarłem
jestem tego pewien
wiesz jak chorują
faceci
piekło to przy tym
Ciechocinek
musisz zrozumieć
nie mogłem Ci oddać
tego golfa
i nadal nie mogę
to magiczna rzecz
mój amulet
od ponad 20 lat
leży w szufladzie
mojej nocnej szafki
wczoraj znów
uratował mi
życie
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: szafirowy golf w szufladzie nocnej szafki :)))
_
_
Opuściłem szybę
aby przetrzeć lusterko
i wtedy podeszła
jedna z tych pielęgniarek
co wyszły przed budynek
na papierosa
pochyliła się
a jej dekolt sprawił
że …
mniejsza o to …
w każdym razie
“patrz jej w oczy”
“patrz jej w oczy”
myślałem nerwowo
a ona
powiedziała:
“wiesz
za każdym razem
jak się tu pojawiasz
mamy problem z jedną
z naszych podopiecznych
ta dystyngowana dama
ma 97 lat
i ubzdurała sobie
że jesteś jej mężem
gdy cię widzi
robi się niespokojna
i każe nam natychmiast
cię przyprowadzić”
“nie jestem jej mężem” – odrzekłem
nadal z najwyższym trudem
patrząc jej w oczy
“dziwna sprawa – ciągnęła
ona jest prawie
niewidoma
widzi jedynie
zarysy postaci
ale ty
kiedy się poruszasz …
wiesz
rozmawiałyśmy o tym
z dziewczynami …
nawet w tych zarysach
mógłbyś uchodzić za
gentlemana
starej daty
takich mężczyzn już dzisiaj
nie robią
w twoich ruchach jest taki
magiczny spokój
nawet jak zgniatasz w dłoni
tekturowy kubek po kawie
i uchylasz wieko śmietnika
by go wyrzucić
robisz to w taki sposób …
to są czary …
jej mąż pewnie właśnie
taki był
arystokrata
dobry towarzysz
uważny rozmówca
co nigdy się na nic
nie skarży
i nie unosi
nigdy się nie poci
przed niczym nie
ucieka
i zawsze wie
jak sie zachować
i co powiedzieć …”
uśmiechnąłem się
i odjechalem
prawie z piskiem opon
uciekłem
bo nie wiedziałem
co powiedzieć
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: /pan w podomce z pomeranianem / Stan
wesslingharald.blog 