_
_
Samotny człowiek to kwiat
o którym zapomniał Bóg
i zapomnieli ludzie
z wolna usycha
w spopielałej donicy
gdy szyby od zewnątrz zalewa
rzęsisty deszcz …
wczoraj
mówiłem chyba zbyt dużo
o mojej córce …
i w ogóle …
wybacz
byłem rzęsistym
deszczem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
Pojawiasz się nagle
jakiś taki
inny
jakby prosto
z nieba
i jak nigdy wcześniej
strojny
w tę kolorową
ciasną marynarkę
apaszkę z jedwabiu
zamszowe mokasyny
z Santoni …
mówisz głośno
masz imadło w łapie
a gdy wybuchasz śmiechem
płoszysz ptaki
i tylko ja widziałem
twoje oczy
gdy na chwilę zdjąłeś
ciemne okulary
co tchnęło we mnie dziwny
niepojęty smutek …
jesteś jak ta gałązka
znaleziona wczoraj
w ogrodzie za domem
co ścięta dawno temu
przeleżała zimę
w śniegu
a teraz próbuje
rozwinąć nowe pąki
desperacko głosząc
że wciąż jeszcze
żyje
i jest
drzewem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł
_
_
Nagle to oni
młodzi
małomówni
podobni do swych matek
odsuwają nas lekko
lecz stanowczo
i biorą na siebie
wściekły obłęd
i szaleństwo
tego świata …
a my
pokornie zajmujemy
parkowe ławeczki
po naszych ojcach
i jak oni
godnie zaznaczamy
swą ( jeszcze ) obecność
chrząkając
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
foto: „Three elderly gentlemen” by Matthias Mross
w Chanieti – Gruzja
_
_
A pamiętasz Grząskiego ?
cóż
trafił do naszej szkoły
tylko dlatego
że jego babka mieszkała
w tym mieście
starowinka
nierozgarnięta tak samo
jak on
hehe
taka rodzina
oj
daliśmy mu popalić
głupkowi
ale on się prosił
powinien był zostać
na wsi
nie umiał się bić
nie potrafił pić
z byle powodu robił się
czerwony
“ oferma Grząski
w dupie szeroki
w barach wąski”
oj
nie miał łatwego
życia
pamiętasz ?
no i wyobraź sobie
że po latach
spotkałem się
z chłopakami
Wielgus – chirurg plastyczny
Gąbka – znany reżyser
Plama – właściciel drukarni
Żużu – antyterrorysta
no i ja
siedzimy w pubie
przy bulwarze
pub nasz
pijemy
druga w nocy
i nagle wchodzi
on…
Grząski
poznałem go od razu
bo niewiele się zmienił
a w ręku miał
kosz z kwiatami
hehe
z kwiatami
bo on wyobraź sobie
sprzedaje bukiety
po knajpach
jak Boga kocham
„pan kupi bukiecik dla pani”
i tak dalej
rozumiesz ?
stary chłop
i do czego doszedł ?
zachowaliśmy powagę
wzięliśmy go na spytki
zaraz się pierdykany
zrobił cały czerwony
i powiada
że z tego idzie wyżyć
bo on tak z żoną
już od lat
we dwoje
stare miasto
i bulwary nad rzeką
w sumie kilkadziesiąt
knajp
co noc
że czasem brakuje
tych kwiatków
bo mężczyźni bywają
hojni
dla swych dam
i wtedy ona
znaczy ta jego
żona
zastukała w szybę
cholera
fajna laska
taka trochę
pyzata
ale strasznie miła
( tyle
że coś z nią przecież
musiało być nie tak
bo żeby z Grząskim …? )
no i pożegnał się
i wyszedł
znowu cały czerwony
ona wtuliła się w niego
coś mu tam nawijała
podskakując jak mała dziewczynka
pocałował ją w czoło
ona mu poprawiła
szalik
i tak poszli do domu
razem
trzymając się za ręce
poszli sobie
do siebie …
a my
zostaliśmy w tym pubie
przy bulwarze
druga w nocy
nie mówiąc już wiele
Wielgus – po trzecim rozwodzie
Gąbka – wylany z teatru
za picie
Plama – bankrut z długami
Żużu – samotny narkoman
no i ja
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
z cyklu “historie”
r. 2017, przeredagowany
mal: Arthur Melville /Four Men in a Restaurant/
_
_
Przygnębia mnie widok
upadłych interesów
kamienic w ruinie
wymarłych baraków
nieczynnych sklepików …
smętne cmentarzyska
czyichś wizji
i nadziei
posępne mogiły
człowieczego ducha
smutniejsze
niż te zwykłe cmentarze
na których spoczęły
lub spoczną
kości owych ludzi
co mieli marzenie
ciężko pracowali
ale im
nie wyszło
tych
po których zostanie
zardzewiała kłódka
martwy szyld
siwy kurz …
albo taka
na przykład
szuflada
pełna wierszy.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
Dziewczęta tak nagle
dorastają
będą teraz z kimś innym
robić fikołki na plaży
będą bezgranicznie
wierzyły
w siłę zupełnie innych
ramion
które je w porę
złapią
obronią
ogrzeją …
gdy dłonie starych
ojców
lekko drżą
przewracając karty
rodzinnych
albumów
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Olga Dyżakowska
_
_
8 palet
12 metrów sześciennych
3,5 tony
lub 7600
paczek
mojej ulubionej kawy
wartość
pół miliona koron
szwedzkich
i to by wystarczyło
na ponad
160 lat
czyli jakieś
60 000
porannych pogaduszek
przy śniadaniu
z Tobą
jedną
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: kawa ZOEGA’s
_
_
Od dziesiątek lat
w podróży
razem
te same
słoneczne pejzaże
te same
ciemne tunele
tanie kanapki
wykwintne kolacje
postoje w zaśnieżonych
polach
lub ryzykowne szarże
przez chwiejne
podniebne estakady …
choć wiem
że zapewne
którejś nocy
jedno z nas zostanie
samo
na pustym peronie
już tylko z jedną
pomiętą miejscówką
w dłoni
nie mając pojęcia
co będzie dalej …
jeśli to będziesz Ty
to powiedz sobie
że taka jest kolej
rzeczy
lecz przecież
warto było
jeżeli to będę ja
to powiem sobie
że warto było
warto …
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
foto: Piotr Szczepański
peron dworca “Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej” w Piotrkowie Tryb./ zadaszenie pochodzi z r. 1894)
_
_
Zoe ma dziś
nocny dyżur
przetańczy tę noc
z pułkownikiem w pasiastej
piżamie
próbując go raz za razem
zmusić
by wrócił do swego
pokoju
pozwija szarfy
z papieru toaletowego
i zmiecie migotliwy pył
porozbijanych szklanek
z posadzki
a o północy
zaparzy pułkownikowi
kakao
“lepiej niech siedzi w kuchni
i gada do radia
niżby miał łazić …”
alarm w piątce
alarm w ósemce
przez te petardy na dworze
niektórzy myślą
że wrócili Niemcy
trzeba mieć mocny
gumowy fartuch
i wielkie serce
by wytrwać
Zoe wytrwa
wróci do domu nad ranem
zmyje makijaż
i jak inne dziewczyny
po tej długiej
wyjątkowej nocy
położy się spać
tasując przed oczyma
emaliowane tabliczki
noworocznych postanowień
tych samych
co rok temu
wciąż aktualnych
i wciąż
jakimś cudem
niespełnionych
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
wiersz z 2017, zredagowany.
mal: Tim Okamura / Nurse Tracey/
_
_
3 koncert fortepianowy
Beethovena
ma nieco zbyt długi
wstęp
pianista siedzi przy instrumencie
czeka
bo trochę to potrwa
nim każą mu uderzyć
akordem
patrzy w sufit
ogląda paznokcie
strzepuje pyłek z rękawa
a przecież zdążył by jeszcze
wypić kawę w bufecie
no dobra …
przewijam do przodu
ops …
za daleko
przewijam wstecz
jeszcze tyci …
i trafiam we właściwy moment
i pam parampampam
muzyka gra
potem cofnę to sobie
jeszcze raz …
i jeszcze …
i znów …
że też z tym moim
życiem
się tak
nie da
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Internet
wesslingharald.blog 