_

_

Tom miał 70 lat

pieniądze

fantazję

poczucie humoru

i styl

( pewnego razu

ubrany w liberię

wyjechał po mnie

na lotnisko

swym zabytkowym

Rolls Roycem

mieliśmy wtedy

niezły ubaw … )

pokazał mi swoją wyspę

winnice

garaże

i jacht

wszystko to marność – mówił

albowiem mój dom

jest zimny

tony węgla

i megawaty prądu

nie dały rady go

ogrzać

mógłbym mieć na własność

kopalnie

i elektrownie

a może i jakieś tam

mam

nie wiem …

mógłbym kazać zbudować

dach

z kryształowego szkła

by słońce robiło swoje

a jednak

to wciąż zbyt mało

by ogrzać

taki dom

każdy dom

bo do tego potrzeba

pewnego szczególnego

rodzaju

ciepła – mówił

i wyznał

że dla niego zapewne

jest zbyt późno

ale zdradzi mi pewien

sekret

miałem wtedy zaledwie

20 lat

i wiele powodów

by mu wierzyć

miej kobietę – powiedział

miej z nią dzieci

oszalej

i poświęć dla nich

wszystko …

co też

uczyniłem

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: iStock.

_

_

Mam synka w Wietnamie

powiedział Martin

jest taka fundacja

wpłacam co miesiąc

parę groszy

na konkretnego chłopca

na książki

i takie tam

coś jakby adopcja

na odległość

rozumiesz … 

rozumiem – odrzekłem

z mojego konta od lat

czerwony krzyż

ściąga co miesiąc

180 koron

według ich raportów   

aktualnie 

pomagam komuś 

w Cheresoniu …

taaak …

dość zwierzeń – powiedział

dołożył do kominka 

i dolał nam obu

po kropelce whisky

samotność Martina

moje smętne sumienie 

parę groszy

dobry trunek

załatwione

och …

nie dziękujcie

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

foto: Dmitrij Markov

_

_

Tej partii szachów   

nie wygrał jeszcze nikt

moje wieże runęły

ostatni goniec

goni

ostatkiem sił

ale ja już wiem

że jedyna droga

to grać pięknie

odważnie

po swojemu

walczyć jak najdłużej

a kiedy nastąpi 

nieunikniony szach

i mat

przewrócić króla

i wyłączyć zegar

spokojnie

bez scen

z uśmiechem  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: kadr z filmu “Siódma pieczęć”

_

_

Zaproszono nas na fest

do znanej 

libańskiej restauracji

w centrum miasta

z wielkim

zielonym talerzem w dłoni

wędrowałem wzdłuż 

bufetów  

pilnie śledząc poczynania    

stałych bywalców

spróbowałem

tabbouleh 

labneh z zatarem

mhamara

sambosek

shanklish

muhalebbi 

kefta halabiya

warak enab

a na deser

esh el saraya

i osmalieh …

byli tam wyłącznie 

strasznie mili ludzie

przyjaźni

i  życzliwi 

ale nic co jadłem

mi nie smakowało 

ornamentowy wystrój

przyprawiał o zawrót 

głowy

a muzyka była 

okropna

męcząca … 

tylko kawa

była dobra

(kawa była szwedzka)

i teraz

będę rzecz jasna

każdemu polecał

libańskie restauracje

bo jak wyznam prawdę 

stracę markę światowca

zrobię z siebie

prostaka

a gdybym

nie daj Boże 

powiedział

że nie lubię jak kelner

klepie mnie po plecach

to wyjdę na rasistę

i wtedy już w ogóle 

nikt

nigdy

nigdzie

mnie nie zaprosi

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

rys: Arab Men Eating At Home w. VIII albo IX / Mary Evans Picture Library/ 

_

_

Okna mojego domu

są niczym szklane wizjery 

batyskafu

dryfującego w głębi

mrocznego oceanu

cokolwiek się za nimi

dzieje

ja wolę pozostać 

tutaj

po wewnętrznej stronie

tu mogę żyć bez maski

nie muszę walczyć

o światło 

i tlen

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: Jula

_

_

Byłeś zbyt hardy

by dotrzymać słowa 

danego kobiecie

by zapomnieć o whisky

na jakiś czas

i wychować córkę tak

aby nie bała się mężczyzn

i byłeś zbyt hardy

by przygarnąć szczeniaka

uszanować ojca

podać rękę bratu

nie całowałeś matki

a nawet jeśli już

to tak żeby ludzie

nie widzieli 

bo byłeś hardy

i nadal jesteś

lecz teraz

gdy twoje tatuaże 

zwiędły

i wyparował czar

łatwiej ci przychodzi

upominać  się

(bo przecież nie prosić)

o kromkę zrozumienia

i szklankę współczucia

świat jest pełen twardzieli

pełno was

w przytułkach

więzieniach

i na cmentarzach

tymczasem reszta świata

należy do nas

kujonów

i mięczaków

to my 

bierzemy z niego

co chcemy …

spieprzaj

dziadu

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

mal: Carl Sundt – Hansen /En forherdet synder – Zatwardziały grzesznik/ (c 1867-1907)

_

_

Pamiętasz ten wieczór?

oboje zalegliśmy 

każde w swoim fotelu

jakbyśmy zamierzali

zatonąć w ich miękkości

na następne sto lat

żaluzje przysłonięte

kilka świeczek  

muzyka jaką lubisz 

no i kawa

zapach kawy

niby wszystko jak trzeba

byśmy wreszcie mogli  

jak to mamy w zwyczaju

odsapnąć                                                              

porozmawiać 

niespiesznie omówić 

kondycję wszechświata

obgadać znajomych

popuszyć się trochę …

no więc kawa

coś do kawy …

lecz się okazało

że nie ma herbatników

że w puszce na słodycze

okruchy

zgrzyt

spojrzeliśmy po sobie

trochę bezradnie

trochę  głupio                                                        

(bo bezradność 

z natury jest głupia)

“ja się stąd 

nie ruszę” – powiedziałaś

“kręci mi się w głowie 

i jestem zbyt słaba

żeby teraz jeszcze 

wleźć na stołek

i szperać po półkach

gdzieś pod samym sufitem

spiżarni”

“i ja się nie dźwignę ”- odrzekłem

“dziś tak mnie łupią gnaty

że bez czyjejś pomocy

nie uniosę ręki

wyżej nosa

nie chce mi się

nie dam rady

nawet nie będę 

próbował”

“ech “ – westchnęłaś    

“nim dzieci wyszły z domu

było jakoś    

poręcznej” 

“taaa” – przyznałem

“hmm…”

owego wieczoru

ku własnemu zdumieniu

byliśmy zmuszeni 

czegos tam sobie  

odmowić 

bo w końcu 

nieunikniona napaść                                                           

człowieczej niemocy

kazała nam przyjąć

do wiadomości

że czasem 

to i owo

trzeba już będzie 

odpuścić

taka jest kolej

rzeczy

pamiętam ten wieczór   

albowiem

był to nasz pierwszy

raz …

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

mal: Edward Hopper /Hotel By A Railroad/.

_

_

Ja wiem 

że kiedy pytasz

czy możesz z koleżanką  

pojechać na milkszejka

robisz to tylko po to

bym był spokojny

nie ma już bowiem prawa

zgodnie z którym

mógłbym Ci tego zabronić

dziwne

a jeszcze niedawno

byłaś dzieckiem

gotowałaś obiady

w długie zimowe wieczory

pomagałaś mamie

odrabiać lekcje …

kiedy pytasz

czy możesz z koleżanką  

pojechać na milkszejka

udaję że się waham

tylko po to

by nie wypaść z roli

lecz oboje wiemy

że Twoja dojrzałość

przyszła na długo

przed pełnoletnością

i że oboje możemy

jej zaufać

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: wł. /wieczorne lekcje/ 

_

_

– Eryk znów nie zaliczył logiki – powiedział

– dlaczego mu nie pomożesz? – spytałem

– nie prosił mnie o to – odrzekł

– dla ciebie matematyka to pestka

– ja się po prostu więcej uczę

– jeszcze wczoraj był twoim

dobrym kumplem

– i nadal nim jest

ale jutro

stanie przede mną w kolejce

po pracę

– synu – powiadam – w jakim wy świecie żyjecie?

wzruszył ramionami

– wyście go dla nas

zbudowali

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

mal: Caravaggio “Wieczerza w Emmaus” (fragment obrazu)

_

_

Pies warczy i szczeka we śnie 

drze pazurami posłanie 

biegnie

pewnie znów wdał się w jakąś

rozróbę

z kimś sie zawarł            

coś go goni   

niefajna sytuacja

dla psa

bo on z pewnością nie wie

że sen 

to sen   

on tu naprawdę walczy 

o życie      

odkładam książkę 

i przez chwilę patrzę

na chybotliwy stolik 

i lampkę nocną  

przewróci się ?

czy nie przewróci ?              

szklany abażur dzwoni

światło żarówki rozedrgane

świat zadrżał w posadach

i rezonuje

helloł – mówię do psa                                    

bo pójdziesz spać na werandę                        

jak tak tu będziesz 

galopować…                                               

i nagle 

koniec wojny

pokój                                   

ziewnięcie 

mlaśnięcie ozorem                        

a potem 

równy                                       

spokojny oddech

przez resztę nocy

to zrobił mój głos                                     

łagodny i cichy  

z drugiego końca pokoju

tak dobrze mu znany                          

po prostu 

głos 

parę słów bez znaczenia                           

wystarczyło  

by załatwić sprawę                                        

mój Boże – pomyślałem                              

a gdyby tak 

i mnie

człowiekowi

prócz chleba powszedniego

i odpuszczenia win

było dane usłyszeć 

czasem 

taki głos 

gdzieś z głębi kosmosu

dobry

krzepiący

głos 

co by niósł ukojenie 

w jednym z wielu momentów 

zwątpienia i trwogi ?

parę słów …                                

jedno słowo … 

słówko chociaż …                               

nawet szeptem … 

…

cisza

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: Dmitrij Markov