_
_
Na tyłach mojego domu
wśród głazów żwirowej alejki
kotłują się dwa
toczą się wzajemnie
wiją
przepychają …
nie sposób zrozumieć
o co tutaj chodzi
czy to jest bójka
próba ratowania życia
czy może miłosny akt …
zupełnie jak z niektórymi
ludźmi
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
“Poradziła mi żona
idź do Uczonych w Piśmie
no to jestem …
ja bym ci Rabbi
głowy nie zawracał
gdyby nie to
że bez reszty grzęznę
w okrutnej rozpaczy
i tak strasznie się boję …”
“mów” – powiedział Rabbi
“otóż chodzi o to
że ja kompletnie
tego nowego świata
nie rozumiem
nie rozumiem tej AI
tych czatów giete .. pete … coś tam …
fentanylu
facetów malujących paznokcie
kobiet w ringu
bijących się jak chłopy
patchworkowych rodzin
patchworkowych ojczyzn
mebli z IKEI
samochodów na baterie
suplementów diety
suplementów miłości
tysięcy przyjaciół
na fejsbuku
gdy tak naprawdę
nie ma z kim pogadać
pustych oczu
celebrytów
z pierwszych stron gazet
gdy tymczasem
gdzieś na wschodzie
dzieci płaczą z głodu
kompletnie nie rozumiem
i strasznie się boję
tych milionów dziwnych
skamieniałych twarzy
niebieskich od poświaty
wyświetlaczy …
co się dzieje
i dokąd to wszystko
zmierza … ?!”
Rabbi spojrzał na mnie
jakby znużony
albo i zły
przeczesał brodę palcami
“a jaki był ten stary
świat ? – zapytał
wiesz
ten stary
dobry świat
w którym się wychowałeś
znaczy Auschwitz
stalinowskie gułagi
wietnamskie piekło
bałkańska zawierucha
czy rozumiałeś te wszystkie
pogromy
eksperymenty
getta
bicie ludzi
za przynależność
lub brak przynależności …
czy wiesz
o co chodziło hipisom
i po co zbudowano
12 000 bomb
atomowych ?
czyś wtedy cokolwiek
rozumiał ?
po chwili namysłu
musiałem przyznać
że owego starego
świata
właściwie też
nigdy nie szło
zrozumieć …
“a zatem – powiedział Rabbi
ludzkość trwa
trzyma formę
nie zmieniło się
nic
nie dzieje się
nic
szczególnego
to tylko ty
jak byłeś głupi
tak jesteś
i tyle !”
czyli … ulga
niewielce
lecz jednak
podniesiony na duchu
na pewno dużo
spokojniejszy
powróciłem do codziennych
zajęć.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ilustr: Evgeny Zubkov
_
_
Dobry Boże pozwól
umrzeć przed wszystkimi
których kocham.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: Aleksander Gierymski / Trumna chłopska (1895)
_
_
Policzyłem
że przez te wszystkie lata
podczas naszych spacerów
przeszliśmy razem jakieś
9000 kilometrów
to jak z Nowego Jorku
do Los Angeles
i z powrotem
Ameryka w poprzek
dwa razy
gdy się z kimś odbyło
taką podróż
to nie dziwne
że potem
w pojedynkę
wszystkie te drogi
mosty
lasy
i wąwozy
wydają się dziwnie
puste
nieciekawe
niegodne uwagi
kawał świata mi z tobą
ubyło
straciły swój zwykły sens
widoki
zapachy
i dźwięki …
nie cieszy mnie nic
dalej pójdę
sam
i wiem
że nigdy nie pojmę
fenomenu życia
i smierci
i nie dowiem się czemu
kiedy kopie się grób
dla przyjaciela
to zawsze pada
deszcz
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
…
_
_
Na tym osiedlu
na którym dorastałem
był ośrodek szkolenia kierowców
parę drzew
trawnik
i plac manewrowy
wszystko ogrodzone
siatką
pilnował tego
stary cieć
nie dało się po tym placu
pojeździć rowerami
więc chłopaki zazwyczaj
odjeżdżali na parking
przy sklepie meblowym
ale ja
pewnego dnia
zostałem tam sam
i przez dłuższą chwilę
oparty o siatkę
nie zsiadając z roweru
obserwowałem owego
ciecia
który w jakiś dziwny
sposób
wydał mi się całkiem
wolny
od wszelkich lęków
pretensji
i rozterek
i myślałem
że bardzo bym chciał
być kiedyś taki
jak on
chciałem
kiedy przyjdzie mój czas
zostać cieciem
drzemać na ławeczce
przed stróżówką
słuchać wiadomości
z powiązanego sznurkiem
tranzystora
przeglądać lokalne gazety
w aluminiowym garnku odgrzewać
kaszę gryczaną z mięsem
dzielić się nią
ze swym małym
szczekliwym kundelkiem
potem zapalać “sporta”
lub “mocnego” bez filtra
i śmiało
bez poczucia winy
spoglądać w jasne niebo
mieć marną pensyjkę
która starcza na wszystko
jako że człowiekowi
tak niewiele trzeba
nie spinać się więcej
nie walczyć
nie zabiegać
o nic
mieć życie za sobą
święty spokój
i poczucie dobrze
spełnionego obowiązku …
tymczasem
cóż …
minęły
dziesiątki lat
i nie spełniło się
nic
jestem
tym kim jestem …
i nawet nie wiem
gdzie popełniłem
błąd.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ilustr: postać – wykorzystano zdjęcie Dmitrija Markova
_
_
Ja wiem
moja piękna
wiem
że choć bardzo bym chciał
nie zdołam cię
zatrzymać
to pewnie kwestia
godzin
może kilku
dni
nim opuszczę głowę
zamknę oczy
i już spokojny powiem
biegnij !
czy my się jeszcze kiedyś
spotkamy ?
to niedorzeczne pytanie
moja mała
my się tak naprawdę
nigdy nie
rozstaniemy.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Kris Van Der Veken / „Old man and his dog”
_
_
Był taki czas
że nie bałem się
nikogo
był taki czas
że nawet Bogu
po kilku piwach
z rękoma w kieszeniach
głupio i buńczucznie
mówiłem
“stawaj waść ! ” …
nigdy nie stanął
zrobił co innego
dał mi do kochania
kilkoro ludzi
i jakieś zwierzęta
dał mi dom
murowany z miłości
kryty pożądaniem
a za domem
ogród
a w nim róże
i ścieżki brukowane
zachwytem
dał mi tak dużo
do stracenia
że załatwił mnie
na amen
jestem teraz
cholera
miękki jak owoc
brzoskwini
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: J. Baranowski (2003)
_
_
Możecie mówić
że pies
lub kot
“zdechł”
tak mało wiecie o śmierci
o życiu wiecie niewiele
lecz najsmutniejsze jest to
że jak się zdaje
nie wiecie kompletnie nic
o miłości
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: Anne – Marie “Amis”, moja przyjaciółka, która zapewne kiedyś umrze – jak my wszyscy.
_
_
A ja wam mówie
ze taki cłowiek jak un
nie zniko tak … ło
niemozliwe
un ino dzieś
posed
a jak posed
to i znacy
ze dzieś tam jest
nie moze być
inacy
bo tak to
jaki by to wsysko
miało sens ?
un ino ten zezwłok
zostawił
zucił go na łózko
jak niepotsebnom kapote
i posed
a kiedyś wyndzie po mnie
w kapelusu
w białej kosuli
ze słomkom w zembach
i powi
“ojjj
długoś sie tego zycia
tsymala
kobito
dluuugo
a jo zem cekoł
i cekoł
i zbudowałem dla nas
w tym casie
piknom chaupe
chodź …”
i weźmie mie za rękę
nie moze być
inacy
i poprowadzi
przes te chmury
a tam …
mówie wam
ech …
jakos uno bedzie
pikno
ta chaupa !
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Lauritz Andersen Ring / Na cmentarzu we Flöng (1904)
wesslingharald.blog 