_
_
Stałem sobie przy oknie
w kuchni
z kubkiem kawy w dłoni
druga ręka w kieszeni
za szybą padał deszcz
i pomyślałem
że to jedna z tych chwil
tych najzwyklejszych
które się pragnie utrwalić
namalować
lub choćby opisać
i właśnie dlatego
powstał
ten krótki wiersz
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
grafika: overlooking-the-rain-cafe-man-sketch-time-httpshdwallpapers.cat9mgf – kopia
_
_
Moja łódź
jest jak kobieta
piękna o zachodzie
piękniejsza o wschodzie
słońca
moja łódź wymaga
żebym o nią dbał
i żebym był wierny
inaczej
rzuci się na skały
mam nadzieję
że zestarzejemy się
razem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: moja łódź
_
_
Interes się kręci
słońce wciąż świeci
i wieje ciepły wiatr
w radiu grają bluesa
zaś ja
jakby to powiedzieć…
staję
nadal staję
na wysokości zadania
mimo uplywu lat
i wszyscy ci ludzie
których kocham
mają pieniądze na chleb
i mają spokojne sny
nasz wierny pies
każdego ranka
domaga się swojej miski
a stary kot
wychodzi kiedy chce
lecz zawsze wraca
nie wiem które to z jego
siedmiu żyć
dziwne
że to tak długo trwa
zbudowałem sobie domek
z kart
misterny domek z kart
lecz bezustannie dręczy mnie lęk
przed przeciągami
i przed przewrotnym losem
który merdając ogonem
potrafi wpaść do pokoju
i powywracać stoły
zbudowałem sobie domek
z kart
kunsztowny domek z kart
który o dziwo wciąż stoi
mimo upływu lat
to doprawdy niezwykłe
jak to długo trwa
i trwa
i naszła mnie myśl
przewrotna
osobliwa
że może dobrze by było
teraz
właśnie teraz
zgasić światło
powoli wyjść z pokoju
po cichu zamknąć drzwi
na klucz
bo póki jeszcze wszystko
wydaje się być
jak należy
łatwiej by było
odejść
czyż nie?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: Kevin Spacey, kadr z “House Of Cards”
_
_
Ze spróchniałych trzewi
prastarego dębu
wyrosła
jarzębina
i rodzi
czerwone owoce
i niemal co dzień
obok tego zjawiska
przechodzi kondukt żałobny
a ludzie w tych konduktach
kierują swe spojrzenia
ku niebu
zanoszą swe modlitwy
wysoko
między chmury
szukając tam nadziei
i pocieszenia
i nikt
z wyjątkiem Ciebie
nie spostrzegł
że w tej cmentarnej alei
ze zmurszałej piersi
sędziwego drzewa
wyrosła młoda
jarzębina
co rodzi
rubinowe grona
i nikt
oprócz Ciebie
nie pomyślał
że pewnie to
sam Bóg
zdaje się wołać
“Halo!
tutaj jestem!”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Bogusława Kulbat
_
_
Ten facet
wyglądał jak jakiś
prezenter z telewizji
pojawił się nagle
w moim pokoju
w elektrycznej poświacie
na tle białej ściany
akurat
gdy rozciągałem sprężyny
ćwicząc mięśnie obręczy barkowej
i powiedział
że jest Aniołem
i że się tutaj zgubił
na tym osiedlu
że jak go podrzucę do pętli
to spełni jedno moje
życzenie
tylko rzecz jasna takie
w granicach rozsądku
wiadomo…
więc założyłem koszulkę
wsiedliśmy w “malucha”
i go podwiozłem
do tej pętli
trochę naokoło
bo budowano tam szkołę
wszystko rozkopane
nic dziwnego
że nie mógł trafić
a kiedy wysiadał
zapytał o życzenie
“Dobra – powiedziałem
chciałbym wiedzieć
jak będzie wyglądał
mój dzień
jeden dzień
mojego życia
dokładnie za 30 lat”
“To będzie niedziela – odrzekł
wstaniesz wtedy
trochę później niż zwykle
twoja żona będzie miała
dyżur tego ranka
odniesiesz jej kapcie z łazienki
do przedpokoju
zdziwiony
że jeszcze są ciepłe
choć jej już od godziny
nie ma
potem dasz psu miskę
wbijając mu do karmy
surowe jajko
tak jak lubi
i wreszcie
z kubkiem kawy w dłoni
staniesz przy oknie
w kuchni
i pomyślisz
że trzeba by nazrywać
mirabelek
bo mówią
że od wieczora
przez cały tydzień ma padać … ”
“Kapcie… pies… mirabelki …? – zapytałem cicho
bo szczerze powiedziawszy
liczyłem na opowieść
o przygodach
podróżach
wielkiej sławie
o kasynach
i o jakimś haremie
i takich tam…
wiesz …
“Mirabelki – powiedział
konkurując z ptakami
myśląc o kompocie
będziesz rwał mirabelki
do wieczora ”
“No ale …
szybkie jachty
księżniczki
wielka kasa
nic z tych rzeczy …?” – pytałem
lecz on się tylko
uśmiechnął
coś błysnęło
i znikł
tak nagle
jak nagle się pojawił
i wiecie
ja jednak miałem
farta
mówił prawdę
minęły lata
i dziś akurat
faktycznie
to wszystko o czym mówił
się spełniło…
o…
i właśnie zaczyna
padać
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
Ta dziewczyna w okienku
była gruba
zmęczona
i smutna
powiedziałem jej
że ma strasznie miły głos
przez ten mikrofon
chwilę trwało
nim uwierzyła
nim się
uśmiechnęła
poprosiłem o dodatkowy keczup
a potem odjechałem
w cień drzew
wyłączyłem silnik
i radio
i jakiś czas siedziałem
gapiąc się w szybę
sam czułem się stary
zmęczony
i smutny
a kiedy otworzyłem
torbę z frytkami
znalazłem tam 12
dodatkowych keczupów
wyglądało to tak
jakby ta dziewczyna
pulchną dłonią
włożyła mi do tej torby
swoje serce
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
Szedłem dziś przez pola
po tej obcej ziemi
którą wprawdzie znam
od lat
lecz która jakoś dziwnie
nie ma dla mnie
zapachu
mimo deszczu
i upału
i mimo
że są żniwa
nigdy tak naprawdę
nie poczułem jej tchnienia
nie to co u nas
na Mazowszu
no bo u nas ziemia …
ech … (głęboki wdech)
sami wiecie …
w każdym razie
dzisiaj
szedłem przez te pola
po tej obcej ziemi
i nagle
przy drodze wiodącej
do najbliższej farmy
zobaczyłem
kapliczkę
niewielką
koślawą
z dwuspadowym dachem
prostą
wiejską kapliczkę
i wtedy
dziwna rzecz
przez tę krótką chwilę
ta ziemia
wydała mi się jakby
bliższa
prawie jakby
moja
i usłyszałem śpiew
skowronka
a nawet poczułem
letni wiatr co niesie
słodkawy
brunatno-złoty zapach
ciętej słomy…
lecz kiedy się zbliżyłem
to się okazało
że to nie była
kapliczka
tylko transformator
i prysło złudzenie
i poszedłem dalej
polami
pod tym obcym niebem
udrapowanym w pierzaste
sady i ogrody
po tej dziwnej ziemi
upozowanej
na jakiś agro-raj
która jednak
nadal
nie ma dla mnie
zapachu
nie czuję jej tchnienia
mimo deszczu
i upału
i mimo
że są żniwa
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: ”Żniwa w La Crau” V. Van Gogh (1888)
_
_
“Życie jest jak wspinaczka
nie narzekaj
że masz pod górę
kiedy zmierzasz na szczyt” – powiedział
i natychmiast ruszył
czekanem krusząc skały
dwadzieścia lat młodszy
ode mnie
pewny siebie
silny
bezczelny i śmiały
kiedy ja tymczasem
z piersią i ze skronią
przy tej martwej skale
tym konfesjonale
z granitu
osuwam się
na kolana
i desperacko walczę
o każdy atom tlenu …
przed nimi
rzecz jasna
wciąż będę udawał
że przycupnąłem sobie
tutaj
ot tak
na chwilę
i że podziwiam
widoki
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: rzeźba/instalacja, bez tytułu, Mu Boyan (Chiny)
_
_
Jak motyle z kokonów
nastoletnie dziewczęta
w końcu wyfruwają
z kurtek
i z flanelowych koszul
swoich ojców
pozwól nam cieszyć oczy
tym widokiem
jak najdłużej
Panie
jesień niech
poczeka
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
foto: Olga Dyżakowska
mal: Taki Myk
_
_
Zbudowaliśmy wehikuł czasu
lecz tylko jeden z nas
mógł polecieć
tylko raz
i tylko w jeden punkt
w przyszłości
750 lat
do przodu
padło na Sebę
i poleciał
nie było go dość długo
zamówiliśmy pizzę
i jakieś piwo
obejrzeliśmy mecz
graliśmy w karty
trochęśmy drzemali
aż wreszcie
betonowa podłoga garażu
zaczęła iskrzyć
błysnęło
i pojazd powrócił
Seba wyskoczył ze środka
zdyszany
szczęśliwy
“chłopaki ! – zawołał
ale jaja !
chodźcie
wszystko wam opowiem !”
wyjął telefon z kieszeni
i zaczął pokazywać
zdjęcia
“planeta kwitnie ! – powiada
trudno w to wszystko
uwierzyć
na Ziemi jest raj !
wieczny maj !
woda…
woda czysta jak kryształ
i w morzach
i w oceanach
a wodę z Wisły to piłem
wiadraaami
tak dobra
źródlana
a powietrze
mój Boże !
patrzyłem na księżyc
i mi się zdało
że widać każdy kamyk
ta przejrzystość
ta cudowna optyka
zero smogu
wszystko jak trzeba
a niektóre zwierzęta
i rośliny
tom widział pierwszy
raz
powróciły gatunki
uznane za wymarłe
nie wiem jakim cudem …
na przykład widziałem
buszmeńskie zające …
albo rzecznego delfina
z Jangcy Jiang
i jeszcze …
Dodo !
który to ptak
wygląda tak …”
zajrzałem mu przez ramię
i zobaczyłem
uśmiechniętego Sebę
na selfie
z ptakiem Dodo
“no dobra
a ludzie ?
jak wyglądają ludzie ?” – spytałem
“ludzie… ?
hmm …
ludzi nie ma… – powiedział
ani jednego
zero
nikogo
byłem tam całkiem
sam…”
“cóż …
to wiele wyjaśnia” – bąknął któryś
z chłopaków
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: “Zając w lesie” Hans Hoffmann (olej na desce, ok. 1585 r.)
wesslingharald.blog 