_
_
Na moim biurku
zalega
kot
zamiast go wygonić
i wziąć się za robotę
zrobiłem mu 36
zdjęć
był to dla nas obu
dobrze spędzony
czas
od ponad godziny
tak tu sobie
siedzimy
pan tego domu
i gabinetu
oraz jego cichy
gość
przy czym ten gość
to rzecz jasna
ja
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
Ludzie prości wstają
o 4:30 rano
w milczeniu
przy lichej żarówce
w zimnej sieni
wciągają gumowce …
podczas gdy ja
filozof
jaśnie
w mordę
oświecony
zazwyczaj gdzieś koło
9:00
budzę się z bólem głowy
przypinam do szlafroka
swoje ordery
i jem
ich chleb
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Mikołaj Gospodarek
_
_
W owych czasach
autobus
z Łodzi do Poznania
jechał jakieś
5 godzin
ale warto było
wracałem z nowiuteńką
maszyną do pisania
“Łucznik 1303”
tak trudna do zdobycia
leżała teraz
w skóropodobnej walizce
na półce
nad moją głową
moje marzenie
mój wreszcie wyśniony
sen
moja nadzieja
moje wszystko …
(przede mną siedziała
jakaś młoda kobieta
z dwójką małych
dzieci
gdyby ten autobus
płonął
ratowałbym najpierw
maszynę)
czułem
że wreszcie zyskałem
potężną broń
magiczny karabin
maszynowy
którym wyterkoczę
nabrzmiałe magazynki
myśli
wrażeń
słów
będę pisał prawdę
i tylko prawdę
z pełną świadomością
że wszystko co napiszę
może zostać wykorzystane
albo i nie
a nawet jeśli nie
to i tak napiszę
bo inaczej się nie da
bo muszę
nerwowym bębnieniem
rozgrzewałem niecierpliwe
palce
jak pianista
przed koncertem
pozostawało mi tylko
wrócić do domu
zaparzyć herbatę
usiąść przy stole
wkręcić papier
zebrać myśli …
i właśnie to ostatnie
zajęło mi kolejne
40 lat
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: internet
_
_
Pokazała mi swoje
zdjęcie
sprzed 55 lat
“nie wiem czy kiedykolwiek
byłam tak naprawdę
w pełni i świadomie
szczęśliwa” – powiedziała
“zapewne czasem
byłam o krok
lecz ciągle to odkładałam
na później
zawsze miałam coś jeszcze
do załatwienia
wydrapania
dopięcia
jeszcze tylko to
albo tamto
i dopiero wtedy …
no dobra
ale kiedy ?
a może trzeba mi było
właśnie w owym czasie
czy też w każdej innej
chwili względnego spokoju
usiąść na dupie
wziąć głęboki oddech
i przywołać myśl
dopuścić do siebie
tę myśl
że być może szczęście
dzieje się właśnie
teraz … ? ”
zostawiłem ją samą
nad tym albumem
pełnym pożółkłych chwil
które jej bezpowrotnie
umknęły
wróciłem do domu
usiadłem na dupie
wziąłem głęboki oddech
i zacząłem pisać
wiersz
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ilustr: internet, zdjęcie sprzed 55 lat, Woodstock 1969, autor nieustalony.
_
_
Kiedyś lato
to była epoka
latem
można było przeżyć
całe życie
z wszelkimi jego wzlotami
i upadkami
lecz teraz
kolejne sezony
migają mi przed oczami
jak opalone
smukłe dziewczęta
na łańcuchowej karuzeli
mijają mnie tak szybko
że ani dotknąć
ani poczuć
ani się przyjrzeć nawet
pojawiają się
i zaraz znikają
w swych zwiewnych sukienkach
w kwiatki
z rozwianymi włosami
roześmiane …
a karuzela wciąż
przyspiesza
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
Wieczorami
ulice mojego miasteczka
są jasno oświetlone
wygląda to jak wielka
filmowa dekoracja
jakby wszyscy poszli
do domu
i ktoś zapomniał
pogasić światła
wieczorami
na ulicach mojego
miasteczka
nie sposób spotkać
człowieka
to dlatego tu
zamieszkałem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł
_
_
A kiedy umarła
posadziłem jabłoń
na jej grobie
nazwałem to drzewko
jej imieniem
Anne – Marie
niech ono tam żyje
niech kwitnie
i niech rodzi
będzie to antyteza
śmierci
i rozpaczy
jedyna odtrutka
jaka mi została
zapewne wątpliwe
remedium
zbyt skąpa dawka
tlenu
na ten duszący
żal …
lecz nie znajduję nic
innego
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: wł.
_
_
_
Łapię krótkie chwile
jak motyle
chwytam je nieustannie
zachłannie
aparatem
myślą
wierszem
zatapiam je w bursztynie
dozgonnej pamięci
jakbym liczył na to
że za milion lat
wezmę je wszystkie
pod światło
i rozpoznam …
zbieram krótkie
chwile
jak motyle
nieświadom
że sam jestem jedną
z nich.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
na fot: złapana dziś krótka chwila.
_
_
A o świcie widzę
jak idzie do łazienki
i jak wschodzące słońce
przez uchylone żaluzje
rzuca się by smagać
i łaskotać
Jej wdzięki
jak psotnie próbuje
na łukach Jej nagich
pleców
grać
niczym na złotej
celtyckiej harfie …
i myślę wtedy :
“ale że kobieta
taka jak Ona
z facetem
takim jak ja
i to od wielu
lat ?”
jestem tak szalenie
nieuprawniony
a Ona tak bardzo
niezasłużona …
czuję się jak bezdomny
łajza i straceniec
z niewiadomego powodu
podjęty po królewsku
na bankiecie w hotelu
Sheraton
czuję się
jakbym coś ukradł
nie ruszam się
nie oddycham
milczę
a serce me obleka
lukier niemej
wdzięczności
zamykam oczy
“dobry Boże – myślę
nie wiem co się dzieje
ale dzięki …
i niech to
trwa”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Olga Dyżakowska
wesslingharald.blog 