_
_
Jakimś cudem
w tym lesie
w tym listopadowym chłodzie
uchowała się
malinka
nie całkiem dojrzała
zmarznięta
z czerwonymi od mrozu
licami
zdjąłem rękawiczkę
by ją zerwać
i już prawie czułem
ten cudny
lodowaty
kwaskowato cierpki
smak
na języku
już ją prawie…
– zostaw !
powiedziałaś
– ptakom zostaw
to wszystko co teraz mają !
no to…
zostawiłem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
Coraz więcej pustych pokoi
w tym domu
i coraz mniej rowerów
na podjeździe
nie ma już dla kogo
zostawiać klucza w doniczce
obiadu w kuchence
czystych ręczników
w łazience
nie ma już komu
bałaganić w gnieździe
wyfruwają kolejno
szybciej
niż byśmy tego chcieli
dla nich
to dopiero początek
prawdziwy początek
życia
a dla nas
to tak jakby
prawdziwy początek
jego końca
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
zdjęcie oryginalne: Olga Dyżakowska
_
_
W leniwe
sobotnie przedpołudnie
poszedłem tam znowu
szukałem
lampy Alladyna
obrazu Tamary Łempickiej
lub choćby posmaku
tych minionych czasów
gdy praca była cięższa
lecz życie łatwiejsze
i było tam jeszcze kilku
takich jak ja
staroci
takich co to czują
podobną samotność
i ten sam smutek
co ja
i rzecz jasna
żaden z nas nie znalazł
lampy Alladyna
obrazu Łempickiej…
tyle
że przez chwilę
w matowym poblasku
tych minionych czasów
robiliśmy coś
razem
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
Po pięciu latach
tych dwoje
nagle się rozstało
a taka z nich była piękna
para
można by rzec
książęca
to była przyjemność
czysta przyjemność
móc patrzeć na nich
być ich szoferem
sponsorem
świadkiem
to było takie
krzepiące
i ważne
dla mnie
a oni
złamali mi serce
zdradzili mnie
oboje
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Painting: “An Affair to Remember” by Richard Blunt
_
_
Życie jest jak niedziela
upływa raczej beztrosko
niewinnie
słonecznie
choć coś tam może i było
do zrobienia
niedzielę bierze się
lekko
jakby miała trwać
wiecznie …
a jak tam twoja powieść ? – pytasz
życie jest jak niedziela – mówię
toczy się beztrosko
powoli
leniwie
jak gdyby miała trwać
i trwać
i nagle
nastaje zmierzch
i pora kłaść się …
spać
mimo że przecież
w planach
miało się jeszcze
to
i owo
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
fot: Bogdan Luta – “Dolce Far Niente”
_
_
Znalazłaś pożółkły list
który wysłałem do Ciebie
dawno
dawno temu
pisałem
że przyszedł rachunek za wodę
sześćset tysięcy
i zapłaciłem czynsz
dwa i pół miliona
złotych
tak
byłem milionerem
jak wszyscy w owym czasie
a teraz
po tak wielu latach
Ty
z tym starym listem w dłoni
ze śmiechem na ustach
w drzwiach mojego
pokoju
stanęłaś
i mówisz
– popatrz!
szastałeś milionami
kiedy cię poznałam
hahaha
byłeś wtedy
krezusem
byłeś
bogaczem!
nadal jestem – pomyślałem
moja fortuna
to Ty
z tym starym listem w dłoni
ze śmiechem na ustach
w drzwiach mojego
pokoju …
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
Wszyscy mi odmówili – powiedziała
wszyscy zawiedli
boją się
nie potrafią
ale ty
ty dałbyś radę
tylko ty
możesz po nich
pojechać
przywieź mi ich
błagam
a ja
zajmę się resztą…
nie ruszyłem się z miejsca
nawet nie drgnąłem
nie spojrzałem na nią
zajęty czyszczeniem
zegara
-matka Oxany
jest na wózku – mówiła
a jej chłopak
Dima
nie ma samochodu
i nie ma nawet …
-chłopak? – spytałem
chłopak powinien chyba
tam zostać
on jest coś winien
ojczyźnie…
-ty byś został? – spytała
-ja?
wrzuciłem wacik do kosza
zatrzasnąłem szybkę zegara
-może jestem za stary
żeby walczyć – odrzekłem
ale ja bym tam został
chociażby po to
by spod gruzów wyciągać
rannych
ja bym tam stanął
z kilofem w dłoni
i spojrzałbym w ślepia
zagładzie
po to bym potem
o ile bym przeżył
mógł patrzeć w oczy
ludziom…
-i tego samego
będziesz wymagał
od swego
syna? – spytała cicho
przez chwilę
staliśmy w milczeniu
słyszałem
jak sekundnik tyka
a każde tyknięcie było
jak ukłucie
prosto w serce…
-dawaj ten adres
powiedziałem…
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
mal: “The 2000 Yard Stare” Thomas Lea
_
_
W moich czasach długopisy
wypisywało się do końca
a potem
zmieniało się wkład
w owych czasach wiersze
szeleściły
moje wiersze
pachniały papierem
i atramentem
a jeśli się zdarzyło
że uroniłem łzę
miewały rozmazane
końcówki
dziś wszystko to tylko
bezwonne kryształy
drgające w polu
elektrycznym
w razie kolejnej
rewolucji
nie będzie stosów książek
płonących na placach
wystarczy
że wyłączą nam
prąd
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_
_
O świcie przyniosę Ci kwiaty
choć przecież
kwiaty tak szybko uschną
i będzie ich tylko
żal…
i podaruję Ci świecznik
wiesz
ten kryształowy
lecz masz już takich kilka
i ten zapewne się stanie
kolejnym bibelotem
do odkurzania…
zamówiłem też tort
tort bezowy
z kajmakiem
i z bakaliami
mmmmmm
choć po torcie zapewne
nie będziesz mogła spać…
a ja
tak bardzo chciałbym
coś specjalnego Ci
dać
bo Cię kocham
i dlatego
przychodzę do Ciebie
z wierszem
bo wiersz
tak szybko nie uschnie
wiersz
odkurzy się sam
po wierszu
na pewno
będziesz mogła
spać
słodko spać
…
bo
…
Cię
…
kocham
…
pam
…
pa ram pam
…
pam
….
pam …
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
💘
wesslingharald.blog 