ROCZNIK 2000

_

Emila to trochę szkoda

wielki chłop

łagodny

nieśmiały

ojciec mu doradził

żeby został księgowym…

a ty co byś wybrał ? – spytano

nie wiem – odrzekł

i wzruszył ramionami

wiele razy

raz za razem

niczym smutny

zrozpaczony przedszkolak

Dawida przyjmą do armii

tyle że na testach

wyszło

że może być jedynie

kierowcą w transporcie

dobre i to – powiedział

„za mundurem panny sznurem”

hehe

poprawił grzywkę

i zmarkotniał

nie mówili już nic

jeszcze tylko

uścisk dłoni

i pójdą

każdy w swoją stronę

szukać szczęścia

miłości

i nadziei

choć z góry wiadomo

jak to się zazwyczaj

kończy

ich ławkę

tę przy boisku do kosza

już zajęli chłopaki

z młodszego

rocznika

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: Akash Kataruka „empty bench”

_

Jeden za drugim

pogodzeni ze światłem

lub nie

wstają od ogniska

i odchodzą w ciemną noc

znikają między drzewami

we mgle

i zapada cisza

a ja wciąż walczę

dmucham na gorące

dorzucam do ognia

wzbijam snopy iskier

lękam się tej ciemności

za plecami

rozpaczliwie się trzymam

tego wątpliwego

blasku

jedynej rzeczy

jaką znam

boję się tej ciemności

za plecami

i trochę zazdroszczę

tym co odeszli

cokolwiek tam jest

oni

mają już To

przed sobą

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

fot: „Black and White Forest” – painting by Don Bowling

–

Drzewa

które umarły
porosną mchem i zbutwieją
a ich martwe ramiona
rozwłóczą młode psy
drzewa

które umarły
mogły być masztami

najdzielniejszych łodzi
albo dumnie podpierać
sklepienie kościoła
choć w sumie
to nie ma znaczenia
bo liczy się tylko ten czas
gdy soki strzykają w korony
liczy się tylko ten czas
kiedy szumią liście
wystawiane zielonym 
do słońca 
poza tym

tak naprawdę
nie liczy się

nic

.

I znów się zatracamy

w tych naszych rewolucjach

a przecież

cały ten zgiełk

to ledwie odprysk

energii

którą raczy tchnąć

Bóg

całe to Życie

to tylko ulotna mgiełka

pary

na lodowatym

krysztale

wszechświata

.

Winiłem siebie

mój przyjacielu  

że nie dałem rady

cię upilnować

ja

taki duży

silny

wspaniały

ja

człowiek wszechmogący

zawiodłem nas obu

a ty

do końca lizałeś

moje dłonie

merdając ogonkiem

próbując mnie

pocieszyć

ty

taki mały

pocieszny

głupiutki

twój psi żywot

to było mgnienie

dziękuję że dane mi było

być przy tym

.

W tę sztormową noc

wyraźnie słyszę clowna

grającego na fujarce

i słyszę jak w mroku

wśród fal

zawodzą zaginione

dzieci

rozpoznaję pojedyncze

słowa

amo !

amusiu !

atuj !

to tylko wiatr – myślę

to wiatr

reszta jest we mnie.